Maonche held im Stall sisch Hinggel,
fittert se mit Waas un Dinggel
un mit Kleie - dodewäije,
dass se schaeine Aaije laeije.
Sundaogs hot me daonn im Dippche,
alsemol e Hinggelsippche,
un die Färren, zaart un foi,
stobbt me in die Pilwe noi,
daonn im Winde leit me haolt
liewe waarm im Bett wie kaolt
Sou waar sellemols des aa
bei dem Bolde soine Fraa:
Hinggel hatt se Sticke drei
un en Gickel noch debei.
Säigt de Max zum Moritz kaolt:
"Kumm, mer äijen jetz die Aolt!" -
-Hordisch nemme se e Broud,
schneires mirrem Messe noud
in vier Sticke, gaar nit grouß,
wie en klaone Finge blouß.

Jede Mumbel werd vun unne
iwwes Kreiz daonn feschdgebunne,
un die läije se genaa
in de Houf vun sellre Fraa. -
Wie de Giggel guckt do druff,
sperrt e glei de Schnawwel uff,
kreeht un kreischt gickerigie,
un die Hinggel renne hie.

Jede schlickt soin Brogge nunne-
äwwe daon, das is kao Wunne,
henggt des ao aom aonnen drou
un fengt glei ze ziehe ou.

Riwwe, niwwe, hie un her
renne se die Kreiz un Quer,
gacken, fladden in die Häih -
äwwe lous kimmt kaone mäih!

Aome laonge derre Ascht
hengge se, verstrumbt schun fascht;
mirrem Hals sou laong wie Mosse
misse se eer Läwe losse.
E letscht Aig noch - des is alles,
un daonn häwwe se de Dalles!

De aold Bolden in de Stobb
häijet waos un häibt de Kobb.
Un schun sterzt se aus de Kaomme -
ach, waos is des fer en Jaomme!


"Ich arrm Witfraa bin geschlaoe -
issch kaonn´s jao kaom Mensche saoe!
Drowwe uffm Ebbelboam
henggt moin alleschäinschte Draom!"
Gaons vesteert un halwe kraonk
helt se´s Messe aus em Schaonk
schneid die Hinggel aob vum Ascht
groint sisch aus die Aache fascht,
dabbt ins Haus im diefschte Schmerz,
drickt des Veehzeig aon eer Herz.
Is de erschte Straasch vebei,
kimmt de zwatte siche glei.

Quelle: Elisabeth Kunz: De Ourewälle Max un Moritz Odenwald-Verlag 2. Auflage 1996